Ανοικτούς λογαριασμούς με τη Γερμανία κρατά η Ιταλία για τις θηριωδείες του Β'Π.Π

Το μνημείο των πεσόντων Ιταλών της Μεραρχίας Acqui στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς

   Μπορεί το Δικαστήριο της Χάγης να υπεραμύνθηκε της ασυλίας της Γερμανίας για τα εγκλήματα των στρατευμάτων της στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (βλ. Απόφαση του ΔΔ στην Υπόθεση Δικαιοδοτικές Ασυλίες του Κράτους: Γερμανία v. Ιταλίας, παρεμβαίνουσας της Ελλάδας), ωστόσο, οι φυσικοί αυτουργοί των πράξεων αυτών δεν παύουν να φέρουν ατομική ποινική ευθύνη.

   Στηριζόμενος στη θεμελιώδη αυτή αρχή του ποινικού διεθνούς δικαίου, ο στρατιωτικός εισαγγελέας της Ρώμης ζήτησε τη δίωξη ενός Γερμανού στρατιώτη για τη συμμετοχή του στη σφαγή περισσοτέρων από 117 Ιταλών αξιωματικών στο νησί της Κεφαλονιάς. Πρόκειται για τον δεκανέα Alfred Stork, 89 χρονών σήμερα, που φέρεται να συμμετείχε στην τελευταία πράξη του δράματος, τον τυφεκισμό των Ιταλών στην Casetta Rossa (Κόκκινο Σπίτι, κοντά στο Αργοστόλι), το Σεπτέμβριο του 1943.

Ξεκίνησε η Δίκη για το Δίστομο (Τα επιχειρήματα της Γερμανίας)

Η Αίθουσα Συνεδριάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου

   Ξεκίνησε χθες στη Χάγη και θα συνεχιστεί ολόκληρη την εβδομάδα η προφορική διαδικασία στην υπόθεση "Οι ασυλίες του κράτους - Γερμανία εναντίον Ιταλίας, παρεμβαίνουσας της Ελλάδας¨, Το αποτέλεσμα της δίκης αναμένεται να κρίνει αν θα γίνει εκτελεστή η απόφαση του ιταλικού Ανώτατου Δικαστηρίου υπέρ της αποζημίωσης των θυμάτων του Διστόμου για τισ θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής.

   Πρώτη ανέλαβε το λόγο εχθές η Γερμανία. Οι τρεις έγκριτοι καθηγητές διεθνούς δικαίου που την εκπροσωπούν ανέπτυξαν τα επιχειρήματά τους υπέρ της κρατικής ετεροδικίας. Μια αποτύπωση των επιχειρημάτων αυτών μπορείτε να διαβάσετε στην ανταπόκριση της εφημερίδας Ελευθεροτυπίας (Πατήστε εδώ για να διαβάσετε το άρθρο).

Σχετικές αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Η Συμφωνία του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Η Συμφωνία του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Η Γερμανία και η Ασυλία Δικαιοδοσίας

Dr. Joachim Lau, συνήγορος των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου ενώπιον του Ιταλικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου

Στέφανος Φουρτουνίδης, δικηγόρος Αθηνών

Δικαιούται η Γερμανία να αξιώνει τη μη υπαγωγή της στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων (ασυλία δικαιοδοσίας) για εγκλήματα των στρατευμάτων κατοχής;

  Στη γενικότερη συζήτηση για τα ζητήματα των αποζημιώσεων που αφορούν εγκλήματα των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής δεν έχουν τύχει της δέουσας προσοχής οι διατάξεις των άρθρων 17, 5 και 2 της Συμφωνίας του Λονδίνου της 27.02.1953 περί εξωτερικών Γερμανικών Χρεών (Ν. 3480/1956) 1.

  Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτές, η Γερμανία ανέλαβε την υποχρέωση, μετά την επανένωσή της (άρθρο 5 παρ. 2), όχι μόνο να ρυθμίσει τις εξωσυμβατικές αποζημιωτικές υποχρεώσεις της (οφειλές από αδικοπραξίες των στρατευμάτων κατοχής) αλλά και να εκδώσει εκείνες τις νομοθετικές διατάξεις και να λάβει εκείνα τα διοικητικά μέτρα που είναι απαραίτητα για την εκτέλεση της συμφωνίας αυτής, καθώς επίσης και να τροποποιήσει ή να καταργήσει νομοθετικές διατάξεις και διοικητικές πράξεις που δεν είναι συμβατές με τη Συμφωνία αυτή και τα Παραρτήματα αυτής.

  Ρητώς συμφωνήθηκε μάλιστα στη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 3 (α) της Συμφωνίας του Λονδίνου ότι ανεξαρτήτως του εάν υφίσταται ή όχι αμοιβαιότητα μεταξύ της Γερμανίας και της χώρας στην οποία εκδόθηκε η απόφαση, η Γερμανία θα δίνει σε οιονδήποτε πιστωτή το δικαίωμα να πετύχει διά των Γερμανικών Δικαστηρίων και των Γερμανικών Αρχών την εκτέλεση των δικαστικών ή διαιτητικών αποφάσεων που εκδόθηκαν σε κάποια από τις πιστώτριες χώρες μετά την έναρξη της παρούσας Συμφωνίας.

  Κατά παραβίαση των υποχρεώσεων αυτών, η Γερμανία κατήργησε μονομερώς διά της νομοθεσίας της (παρ. 16 του γερμανικού νόμου για τη σύσταση Ιδρύματος «Μνήμη, Ευθύνη και Μέλλον») γενικά από τις 12.08.2000 τη δυνατότητα άσκησης αξιώσεων αποζημίωσης για τα ναζιστικά εγκλήματα. Ταυτόχρονα, κατ' εφαρμογήν της διάταξης του άρθρου 7 του Νόμου του Ράιχ περί αστικής ευθύνης δημοσίου (1910), η Γερμανία αποστέρησε σε αλλοδαπούς «πιστωτές» (θύματα εγκλημάτων στρατευμάτων κατοχής) κάθε πρόσβαση στα γερμανικά δικαστήρια με το επιχείρημα της έλλειψης ενεργητικής νομιμοποίησης.

  Με βάση την ανωτέρω διάταξη (η οποία ίσχυε κατά την κρίσιμη χρονική περίοδο) αλλοδαποί δύνανται να ασκούν δικαστικά αξιώσεις αποζημίωσης κατά του γερμανικού Δημοσίου, μόνο εφ' όσον κατά τον χρόνο επέλευσης της ζημίας υπήρχε διεθνής συμφωνία μεταξύ του Ράιχ και της χώρας προέλευσης του πιστωτή, με την οποία θεμελιωνόταν αμοιβαιότητα, το δικαίωμα δηλαδή και των υπηκόων του Ράιχ να στραφούν δικαστικώς κατά του αντίστοιχου αλλοδαπού Δημοσίου. Μια τέτοια Διεθνής Συμφωνία δεν υπήρχε, ωστόσο, με καμία ευρωπαϊκή χώρα.

  Ο κατά τα ανωτέρω αποκλεισμός του δικαιώματος ιδιωτών να στραφούν δικαστικώς κατά του Γερμανικού Δημοσίου (ως καθολικού διαδόχου του Γερμανικού Ράιχ) αποτελεί κατάφωρη παραβίαση του δικαίου από τη σύγχρονη Γερμανία, αφού συγκρούεται με την προαναφερθείσα υποχρέωσή της, την οποία ανέλαβε με τη Συμφωνία του Λονδίνου (άρθρο 17 παρ. 3 α) και δη ανεξαρτήτως της ύπαρξης ή μη αμοιβαιότητας.

  Η παραβίαση αυτή έχει συνέπεια ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός προσώπων στερείται το δικαίωμα της δικαστικής προστασίας (άρθρο ΙΙ της Συμφωνίας του Λονδίνου της 27.02.1953, άρθρα 3 και 23 της 4ης Διεθνούς Σύμβασης της Χάγης του 1907 περί των νόμων και των εθίμων του κατά ξηράν πολέμου).

  Στη Συμφωνία του Λονδίνου η Γερμανία, ως οφειλέτης, αποδέχτηκε κατ' αρχήν τη δυνατότητα της εναγωγής της ενώπιον των Δικαστηρίων των πιστωτριών χωρών αναφορικά με αξιώσεις σχετιζόμενες με τη Συμφωνία αυτή. Κατά τον τρόπο αυτό παραιτήθηκε από το προνόμιο της ετεροδικίας και την ασυλία δικαιοδοσίας και εκτέλεσης.

  Συνεπώς, στο πλαίσιο του άρθρου 5 της Συμφωνίας του Λονδίνου, τα ελληνικά και τα ιταλικά δικαστήρια έχουν τη δικαιοδοσία να εκδικάσουν αξιώσεις ιδιωτών κατά της Γερμανίας (ως καθολικού διαδόχου του Γερμανικού Ράιχ) που προέρχονται από αδικοπραξίες. Κάτι τέτοιο δεν θα επιτρεπόταν, μόνο αν η Γερμανία είχε συμφωνήσει και καθορίσει κατά τρόπο σαφή και αποκλειστικό στο πλαίσιο των συμβατικών ορίων την πρόσβαση στα δικαστήρια της χώρας της.

  Ομως, αντίθετα, αφού η Γερμανία απέκλεισε μονομερώς τη δυνατότητα αυτή, υποχρεούται με βάση τη Συμφωνία του Λονδίνου να αποδέχεται την εναγωγή της ενώπιον των δικαστηρίων των πιστωτριών χωρών.

1. Αξιομνημόνευτο είναι στο πλαίσιο αυτό ότι η Συμφωνία του Λονδίνου προβλέπει στο άρθρο 28 τη σύσταση Διαιτητικού Δικαστηρίου για την επίλυση όποιας διαφοράς μεταξύ των συμβαλλομένων μερών σχετικά με την ερμηνεία και εφαρμογή της Συμφωνίας. Υπό το πρίσμα αυτό, το ζήτημα της ετεροδικίας και της ασυλίας δικαιοδοσίας και εκτέλεσης της Γερμανίας, θα έπρεπε να επιλυθεί ενώπιον του Διαιτητικού Δικαστηρίου και όχι ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Ομως η ανάπτυξη του θέματος αυτού θα ξεπερνούσε τα όρια του παρόντος άρθρου.

Διαβάστε το άρθρο εδώ

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Διαβάστε εδώ το πλήρες κείμενο της Συμφωνίας του Λονδίνου περί Εξωτερικών Γερμανικών Χρεών (1953)

 
Σχετικές αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Το Σεπτέμβριο η σχετική με το Δίστομο ακροαματική διαδικασία στο Διεθνές Δικαστήριο

Το Σεπτέμβριο η σχετική με το Δίστομο ακροαματική διαδικασία στο Διεθνές Δικαστήριο



Το Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης στη Χάγη



  Από τις 12 μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου θα παρουσιάσουν Γερμανία και Ιταλία τα επιχειρήματά τους στην υπόθεση που εξετάζει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μετά την προσφυγή του Βερολίνου με αφορμή τις αποφάσεις ιταλικών δικαστηρίων, που δικαίωσαν θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων.

  Στις συνεδριάσεις αυτές οι δύο χώρες θα παρουσιάσουν και προφορικά τις θέσεις που είχαν διατυπώσεις γραπτώς.

  Στις 21 Οκτωβρίου 2008 το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας επικύρωσε την απόφαση, που υποχρέωνε το γερμανικό κράτος να αποζημιώσει τις οικογένειες 203 πολιτών οι οποίοι σκοτώθηκαν από το γερμανικό στρατό τον Ιούνιο του 1944 στο Αρέτσο της Τοσκάνης. Επίσης, στις 26 Νοεμβρίου του ίδιου έτους Εφετείο της Φλωρεντίας καταδίκασε το γερμανικό δημόσιο να αποζημιώσει τις οικογένειες των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, τον Ιούνιο του 1944.

  Η Ελλάδα, που έχει λάβει από το Διεθνές Δικαστήριο την έγκριση να παρέμβει στην υπόθεση ως τρίτο μέρος, θα παρουσιάσει τα επιχειρήματά της στις 14 Σεπτεμβρίου.

  Η Γερμανία είχε προσφύγει στη Χάγη τον Δεκέμβριο του 2008 ζητώντας να αναγνωριστεί ότι τα ιταλικά δικαστήρια παραβιάζουν το προνόμιο της ετεροδικίας του γερμανικού δημοσίου, αποδεχόμενα να εξετάσουν υποθέσεις που αφορούν ναζιστικά εγκλήματα.

Πηγή: Newsbeast

 

Σχετικές Αναρτήσεις:

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Αποδεκτή η αίτηση της Ελλάδας για παρέμβαση στο Διεθνές Δικαστήριο

Πρώτο «ναι» από τη Χάγη

Του Χρήστου Ζέρβα

Πηγη: Ελευθεροτυπία

  Με νίκη για την Ελλάδα έληξε ο πρώτος γύρος της δικαστικής μάχης για τις γερμανικές αποζημιώσεις στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι δικαστές έκαναν δεκτό το αίτημα της χώρας μας, να παρέμβει και να παρασταθεί στην εκκρεμή μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας δίκη για το θέμα αυτό, αναγνωρίζοντάς της έννομο συμφέρον στη υπόθεση.

  Η αίτηση παρέμβασης είχε κατατεθεί στις 13 Ιανουαρίου 2011, λίγες ημέρες πριν εκπνεύσει η επίσημη προθεσμία. Το 17σέλιδο έγγραφο είχε συντάξει και καταθέσει εκ μέρους της Ελλάδας ο καθηγητής Στ. Περράκης. Σε αυτό αναφέρονταν οι νομικοί λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να επιτραπεί στη χώρα μας η παρέμβαση σε υπόθεση μεταξύ τρίτων χωρών. 

Διαβάστε εδώ τη συνέχεια του άρθρου

Σχετική ανάρτηση: Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

Η σφαγή του Διστόμου και η αρχή της κρατικής ετεροδικίας

 

   Η 10η Ιουνίου αποτελεί τη θλιβερή επέτειο της σφαγής των κατοίκων του Διστόμου από το γερμανικό στρατό κατοχής το 1944. 67 χρόνια αργότερα, τα θύματα εκείνης της θηριωδίας, όπως άλλωστε και τα θύματα των άλλων ελληνικών πόλεων που έζησαν τις θηριωδίες των ναζιστικών στρατευμάτων (Καλάβρυτα, Λιδωρίκι κ.α.), δεν έχουν δικαιωθεί. Οι συγγενείς των θυμάτων του Διστόμου βρίσκονται από το 1997 στα ελληνικά και από το 2003 στα ιταλικά δικαστήρια διεκδικώντας αποζημιώσεις από το γερμανικό κράτος. Πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι οι αποζημιώσεις που ζητούν οι πολίτες του Διστόμου δεν πρέπει να συγχέονται με τις πολεμικές επανορθώσεις που η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα.

   Παρότι οι Διστομίτες κέρδισαν σε όλα τα επίπεδα (Πρωτοδικεία, Εφετεία, Ανώτατα Δικαστήρια), με τελευταία τη δικαίωση πριν από λίγες μέρες από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ιταλίας, οι αποφάσεις δεν έχουν ακόμη εκτελεστεί. Στην Ελλάδα λόγω της ασυλίας εκτελέσεως που προβλέπει ο ελληνικός Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας για λόγους εθνικού συμφέροντος (εν προκειμένω διατήρηση καλών σχέσεων με τη Γερμανία) και στην Ιταλία εξαιτίας της προσφυγής της Γερμανίας στο Διεθνές Δικαστήριο τη Χάγης. Η υπερασπιστική γραμμή της Γερμανίας έχει μόνιμα ως πυρήνα την αρχή της ετεροδικίας.