Του Θέμη Τζήμα
Ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ είναι σαφής: η πολιτική ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα κάθε κράτους οφείλουν να γίνονται απολύτως σεβαστά, όπως και το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού κάθε λαού. Δικαίωμα που εκτείνεται και στην επιλογή του πολιτικού και κοινωνικού του συστήματος.
Όλη η μεταπολεμική αρχιτεκτονική διεθνούς ασφάλειας και ειρήνης- όπως στην πραγματικότητα και η προπολεμική, ιδίως από τη συνθήκη της Βεστφαλίας και έπειτα- βασίστηκε σε αυτές τις αρχές που συνιστούν το σκληρό πυρήνα της κρατικής κυριαρχίας και του σεβασμού της.
Υπ’ αυτήν την έννοια και καταρχήν η Ρωσία δεν έχει κανένα δικαίωμα να αποστείλει στρατό στο έδαφος της Ουκρανίας χωρίς συγκατάθεση από τις ουκρανικές αρχές. Πολλώ δε μάλλον, δεδομένου ότι ούτε ο Γιανούκοβιτς τον οποίο η Ρωσία εξακολουθεί να αναγνωρίζει ως νόμιμο πρόεδρο της Ουκρανίας έχει ζητήσει στρατιωτική συνδρομή από τη Ρωσία.
Έχει όμως αιτηθεί ρωσικής συνδρομής η αυτόνομη κυβέρνηση της Κριμαίας. Φυσικά, η Ρωσία τυπικώς δεν έχει μεταφέρει στρατεύματά της στο εσωτερικό της Ουκρανίας παρότι οι άνδρες χωρίς διακριτικά που έχουν αναλάβει τον έλεγχο κρίσιμων υποδομών στην περιοχή της Κριμαίας θυμίζουν οργανωμένο στρατό, που δε θα μπορούσε να είναι άλλος πλην του ρωσικού. Πάντως σε κάθε περίπτωση δεν έχει αποδειχθεί ακόμα ότι οι εν λόγω δυνάμεις ανήκουν στο ρωσικό στρατό. Επιπλέον, δε γνωρίζουμε τι ακριβώς δυνατότητες κίνησης και ανάπτυξης έχει ο ρωσικός στρατός βάσει της ρωσό- ουκρανικής συμφωνίας για τη στάθμευση του ρωσικού στόλου στη Σεβαστούπολη.
Αυτό όμως που έχει περισσότερο ενδιαφέρον από πλευράς διεθνούς δικαίου είναι το πώς η «Δύση» πληρώνει τις μεταβολές στην ερμηνεία του διεθνούς δικαίου που η ίδια προσπαθεί να επιφέρει από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και έπειτα.
